VEFA………

Bir devletin en zor zamanlarında tahta çıkmak, bazen zaferlerden daha ağır bir kaderdir.

Mehmed VI işte böyle bir dönemin padişahıydı. Osmanlı Devleti’nin son hükümdarı olarak, savaşlarla yorgun düşmüş, toprakları işgal edilmiş, orduları dağılmış bir imparatorluğun yükünü omuzlarında taşıdı.
Bugün onun hakkında farklı görüşler vardır. Kimileri onu eleştirir, kimileri ise çaresiz şartlar içinde devletini ayakta tutmaya çalışan bir hükümdar olarak görür. Fakat hangi düşüncede olunursa olunsun unutulmaması gereken bir hakikat vardır: O, altı asırlık bir cihan devletinin son padişahıydı ve bizim tarihimizin bir parçasıydı.
Vahdettin Han, hayatının son yıllarını gurbet ellerde geçirdi. Bir zamanlar dünyanın en büyük devletlerinden birinin tahtında oturan bir hükümdar, sürgünde yalnızlık ve maddi sıkıntılar içinde yaşadı. Sanremo sokaklarında geçen o hüzünlü yıllar, aslında bir imparatorluğun kapanan sayfalarının sessiz hatırasıydı. Öyle ki vefat ettiğinde cenazesi bile borçlar sebebiyle bekletildi. Bu durum, sadece bir insanın değil, koskoca bir devrin hazin sonuydu.
Tarih, insanları yalnızca başarılarıyla değil, yaşadıkları ağır imtihanlarla da değerlendirir. Vahdettin’i anlamak için de o günlerin işgal altındaki İstanbul’unu, parçalanmış devleti ve umutsuzluğu görmek gerekir. Belki hataları vardı, belki eksikleri vardı; fakat o da bu milletin tarihine mühür vurmuş bir hanedanın evladıydı.
Bugün bize düşen, geçmişe kinle değil, ibretle ve vakar ile bakabilmektir. Çünkü ecdadına vefa göstermeyen milletler, tarih şuurunu zamanla kaybederler. Sultan Vahdettin Han’ı sevmek ya da eleştirmek ayrı mesele olabilir; fakat ona, Osmanlı’nın son padişahı ve bu milletin tarihî şahsiyetlerinden biri olarak saygı göstermek bir vefa borcudur.
Ruhu şad olsun.